(Mt 9, 36 - 10, 8) Jezus, widząc tłumy, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni jak owce niemające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: "Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo."
Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości.
A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy - Szymon zwany Piotrem i brat jego, Andrzej. Potem Jakub, syn Zebedeusza i brat jego, Jan; Filip i Bartłomiej, Tomasz i celnik Mateusz, Jakub, syn Alfeusza i Tadeusz, Szymon Gorliwy i Judasz Iskariota - ten, który Go zdradził.
Tych to dwunastu wysłał Jezus i dał im takie wskazania: "Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego. Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: bliskie jest Królestwo Niebieskie.
Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie."
Witam serdecznie wszystkich Czytelników i zapraszam serdecznie w niedzielę, 14 czerwca,
na spotkania ze mną i z moim świadectwem - "Zwiastunowi z Gór" - do parafii Świętego Bonifacego z Tarsu należącej do Ojców Bernardynów w Warszawie, na Czerniakowie.
Po dwunastu latach z radością wracam do tego miejsca, aby ponownie podzielić się świadectwem najpiękniejszych Rekolekcji Oazowych mojego życia przeżywanych w sierpniu 1979 roku w Rzymie i w Castel Gandolfo innych miejscach we Włoszech.
Pomysłodawcą, cudownym Gospodarzem i, w jakimś sensie, Uczestnikiem Pierwszej Oazy Rzymskiej III-go stopnia był Ojciec Święty Jan Paweł II. Rekolekcje wydarzyły się zaledwie w dziesięć miesięcy po objęciu Stolicy Piotrowej przez księdza kardynała Karola Wojtyłę, którego my, oazowicze z Polski, nazywaliśmy - zgodnie ze słowami piosenki napisanej według proroctwa Izajasza - Zwiastunem z Gór.
Przez całą niedzielę, pod koniec każdej Eucharystii w obydwu kościołach - pierwszym, siedemnastowiecznym pod wezwaniem Świętego Antoniego i nowym, zbudowanym w końcu XX-go wieku, którego Patronem jest Święty Jan z Dukli - będę opowiadać krótko o tamtym wyjątkowym czasie Rekolekcji Oazowych przeżywanych w Wiecznym Mieście i innych pięknych, historycznych miejscach u boku umiłowanego Jana Pawła II Wielkiego.
Postaram się przybliżyć ponadczasowe wartości, które czerpaliśmy z osobistych spotkań -
z każdego słowa, gestu Ojca Świętego.%20w%20Ogrodach%20Castel%20Gandolfo%20po%20Mszy%20s%CC%81w.,%2012.VIII.1979,%20ja%20pierwsza%20po%20lewej%20-%20autor%20Maria%20Misiewicz.jpg)
%20Castel%20Gandolfo%20ogrody,%20Pogodny%20Wieczo%CC%81r%2012.VIII.1979-.jpg)
%20w%20Ogrodach%20Castel%20Gandolfo%20po%20Mszy%20s%CC%81w.,%2012.VIII.1979,%20ja%20pierwsza%20po%20lewej%20-%20autor%20Maria%20Misiewicz.jpg)
%20Castel%20Gandolfo%20ogrody,%20Pogodny%20Wieczo%CC%81r%2012.VIII.1979-.jpg)
Po Mszach Świętych zapraszam do stołu z książkami. Będzie czas na chwilę rozmowy - chętnie wysłucham wspomnień, świadectw, odpowiem na pytania.
Będę także podpisywać książki, jeśli takie będzie życzenie czytelników.
Gorąco wszystkich pozdrawiam :))) Do zobaczenia :) Joasia Jurkiewicz
Ojciec Święty Jan Paweł II - Elbląg, 6 czerwca 1999 - Nabożeństwo Czerwcowe, przemówienie, fragmenty
"Serce Jezusa, Źródło życia i świętości, zmiłuj się nad nami!"
Tak wołamy w Litanii. Wszystko, co Bóg chciał nam powiedzieć o sobie - o swojej Miłości - to wszystko złożył w jakiś sposób w swym Sercu i przez to Serce wyraził.
Stoimy więc wobec niezgłębionej Tajemnicy. Poprzez Serce Jezusa odczytujemy cały odwieczny Boży plan zbawienia świata. Jest to plan Miłości.
Przyszliśmy tu dzisiaj, aby kontemplować Miłość Pana Jezusa. Jego współczującą dobroć dla każdego człowieka. Kontemplować Jego Serce gorejące Miłością do Ojca w Pełności Ducha Świętego. Chrystus, który nas miłuje, ukazuje nam swe Serce jako Źródło życia i świętości, jako Źródło naszego odkupienia.
(...) Jezus jest Źródłem - z Niego bierze początek życie Boże w człowieku. Trzeba tylko przybliżać się do Niego, trwać w Nim, by mieć to życie. A czymże jest to życie, jak nie początkiem świętości człowieka! Świętości, która jest w Bogu i którą człowiek może osiągnąć przy pomocy łaski.
Wszyscy pragniemy pić z Boskiego Serca, które jest Źródłem życia i świętości.
(...) Chrystus mówi: "Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania."
(J 14, 15) Stawia w ten sposób przed nami ogromne wezwanie, a zarazem warunek:
Chcesz Mnie miłować - zachowuj moje nakazy, przestrzegaj świętego Prawa Bożego,
chodź ścieżkami, które Ja ci wskazałem.
Wolą Bożą jest, abyśmy zachowywali przykazania, czyli Prawo Boże dane Izraelowi za pośrednictwem Mojżesza na Górze Synaj. Dane wszystkim ludziom.
Znamy te przykazania:
"Ja Jestem Pan, twój Bóg, którym cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli.
Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie!
Nie będziesz wzywał Imienia Pana, Boga twego do czczych rzeczy!
Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić!
Czcij ojca twego i matkę twoją, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg twój, da tobie!
Nie będziesz zabijał!
Nie będziesz cudzołożył!
Nie będziesz kradł!
Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako świadek!
Nie będziesz pożądał domu bliźniego twego!
Nie będziesz pożądał żony bliźniego twego!" (Wj 20, 2-17)
Oto zrąb moralności dany człowiekowi przez Stwórcę.
(...) Przykazania zostały dane dla dobra człowieka - dla jego dobra osobistego, rodzinnego
i społecznego. One są naprawdę drogą dla człowieka. Sam porządek materialny nie wystarczy. (...) Życie bowiem potrzebuje mocy i wartości Bożych, nadprzyrodzonych - wtedy dopiero nabiera pełnego blasku.
(...) Chrystus przyszedł wypełnić prawo, przede wszystkim wypełnić je w jego treści
i w znaczeniu, a przez to ukazać pełny jego sens i całą jego głębię.
Prawo jest doskonałe wówczas, kiedy jest przeniknięte miłością Boga i bliźniego.
Miłość jest tym, co stanowi o doskonałości moralnej człowieka, o jego podobieństwie
do Boga.
"Kto ma przykazania moje i zachowuje je - mówi Chrystus - ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie." (J 14, 21)
(...) Widzimy, jak wielkie zadania stawia przed nami Bóg. Mamy ukształtować w sobie prawdziwego człowieka na obraz i podobieństwo Boże. Człowieka, który kocha Prawo Boga
i chce według niego żyć. 
(...) Drodzy Bracia i Siostry - kontemplujmy Serce Jezusa, które jest Źródłem życia, gdyż przez nie dokonało się zwycięstwo nad śmiercią.
Ono także jest Źródłem świętości, gdyż w Nim zostaje przezwyciężony grzech, który jest przeciwnikiem duchowego rozwoju człowieka.
Z Serca Pana Jezusa bierze początek świętość każdego z nas. Uczmy się od tego Serca Miłości Boga i zrozumienia tajemnicy grzechu.
Wynagradzajmy Sercu Bożemu za grzechy popełnione przez nas i przez naszych bliźnich.
Wynagradzajmy za odrzucanie dobroci i Miłości Boga.
Przybliżajmy się każdego dnia do tego Źródła, z którego płyną zdroje Wody Żywej.
Wołajmy za samarytańską kobietą - daj nam tej Wody! Bo ona daje życie wieczne.
Serce Jezusa, gorejące Ognisko Miłości,
Serce Jezusa, Źródło życia i świętości,
Serce Jezusa, przebłaganie za grzechy nasze -
Zmiłuj się nad nami! Amen!
"ŚWIATEŁKO" - Joanna J.
Była noc
ciemny las
Bałem się...
Z domu wyszliśmy razem
ja i mój
starszy Brat
Zgubiłem się
w lesie
zostałem
sam
...........................................
Wołałem
płakałem
Ogarniał mni
coraz większy
lęk
Drżałem jak liść
...........................................
W oddali błysnęło
światełko
Malutkie
nieśmiało rozświetlało
zawiłość
ścieżki
To mógł być
tylko On
........................................
Powoli
ostrożnie
ale z ufnością
zacząłem iść
w kierunku
Światła...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz