(J 4, 5-15; 19b-26; 39a; 40-42) Jezus przybył do miasta samarytańskiego zwanego Sychar
w pobliżu pola, które dał Jakub synowi swemu, Józefowi. Było tam źródło Jakuba.
Jezus, zmęczony drogą, siedział sobie przy źródle. Było to około szóstej godziny.
Wówczas nadeszła kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej:
"Daj Mi pić!"
Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta, by zakupić żywności.
Na to rzekła do Niego Samarytanka: "Jakżesz Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić?" Żydzi bowiem i Samarytanie unikają się nawzajem.
Jezus odpowiedział jej na to: "O, gdybyś znała Dar Boży i wiedziała kim jest Ten, kto ci mówi:'Daj mi się napić', to prosiłabyś Go, a dałby ci wody żywej.
Powiedziała do Niego kobieta: "Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej? Czy Ty jesteś większy od ojca naszego, Jakuba, który dał nam tę studnię i on sam z niej pił, i jego synowie, i jego bydło?"
W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: "Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu."
Rzekła do Niego kobieta: "Panie, daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać. Widzę, że jesteś prorokiem. Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga."
Odpowiedział jej Jezus: "Wierz Mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to,
co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów.
Nadchodzi jednak godzina, nawet już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli szuka Ojciec.
Bóg jest duchem. Trzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie."
Rzekła do Niego kobieta: "Wiem, że przyjdzie Mesjasz zwany Chrystusem.
A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko."
Powiedział do niej Jezus: "Jestem Nim Ja, który z tobą mówię."
Wielu Samarytan z owego miasta zaczęło w Niego wierzyć dzięki słowu kobiety.
Kiedy więc Samarytanie przybyli do Niego, prosili Go, aby u nich został.
Pozostał tam zatem dwa dni. I o wiele więcej ich uwierzyło dzięki Jego słowu, a do tej kobiety mówili: "Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, usłyszeliśmy bowiem na własne uszy i wiemy, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata."
Witam wszystkich moich Czytelników i zapraszam w Trzecią Niedzielę Wielkiego Postu na spotkanie ze mną i z moją książką - "Zwiastunowi z Gór" - do niesamowitego miejsca, którego historia sięga pierwszej połowy XII-go wieku - do położonej w pobliżu Łęczycy miejscowości o nazwie Góra Świętej Małgorzaty.
W najbliższą niedzielę, 8 marca, w zabytkowym kościele pod wezwaniem Świętej Małgorzaty Dziewicy i Męczennicy, podczas każdej Eucharystii, będę dzielić się świadectwem osobistych spotkań z Ojcem Świętym Janem Pawłem II, które miały miejsce w Rzymie i w Castel Gandolfo podczas Pierwszej Oazy Rzymskiej III-go stopnia w sierpniu 1979 roku, zaledwie
w dziesięć miesięcy po objęciu Stolicy Piotrowej przez księdza kardynała Karola Wojtyłę.
Nasz umiłowany Ojciec Święty, który od początku działalności Sługi Bożego - księdza Franciszka Blachnickiego - całym sercem wspierał Ruch Światło-Życie i w Polsce zdarzało się często, że uczestniczył w Eucharystii, Dniach Wspólnoty i Pogodnych Wieczorach letnich Rekolekcji Oazowych, stał się pomysłodawcą i najcudowniejszym Gospodarzem tej Pierwszej Rzymskiej Oazy, na którą zaprosił młodzież i małżeństwa z całej Polski.
Będę opowiadać krótko o tamtych niezwykłych spotkaniach, o nieprzemijających wartościach wynikających z każdego słowa i gestu Świętego Jana Pawła II.
Po Mszach Świętych zapraszam do stołu z książkami - będzie szansa na chwilę rozmowy
i wpisanie dedykacji do książki.
Gorąco wszystkich pozdrawiam :) Joasia Jurkiewicz
Ojciec Święty Jan Paweł II - Orędzie na Wielki Post 1993, fragmenty
Drodzy Bracia i Siostry!
W świętym czasie Wielkiego Postu Kościół raz jeszcze wyrusza w drogę, która prowadzi do dnia Paschy. Idąc za Jezusem i stąpając Jego śladami, wzywa nas, byśmy wraz z Nim przeszli przez pustynię.
(...) Pustynia stała się miejscem nawrócenia i przyjęcia Tego, który przychodzi, aby zwyciężyć smutek i śmierć będące skutkami grzechu.
Jezus, Mesjasz ubogich, których napełnia dobrami, rozpoczął swą misję udając się na pustynię, aby tam doświadczyć głodu i pragnienia.
Drodzy Bracia i Siostry - w tym czasie Wielkiego Postu zachęcam was do rozważenia Słowa Życia, które Chrystus pozostawił Kościołowi, aby oświetlało drogę wszystkich jego członków.
(...) Słuchajcie głosu Jezusa, który zmęczony i spragniony mówi do Samarytanki przy studni Jakubowej: "Daj mi pić!"
Wpatrujcie się w Jezusa przybitego do krzyża, konającego, gdy mówi ledwie dosłyszalnym głosem: "Pragnę"
(...) Wspomnijcie słowa Pańskie: "Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego, że jest uczniem, zaprawdę, powiadam wam, nie utraci swej nagrody."
Całym sercem i nadzieją rozważajcie te słowa: "Pójdźcie, błogosławieni Ojca Mojego (...)
bo byłem spragniony, a daliście Mi pić."
(...) Zwracam się z gorącym apelem o ofiarne wsparcie dla instytucji, organizacji i dzieł pomocy społecznej, które starają się nieść ulgę społecznościom nękanym przez nędzę i brak wody i postawionym wobec problemu postępującego pustynnienia.
(...) Niech czynna ofiarność synów i córek Kościoła oraz wszystkich ludzi dobrej woli przyśpieszy wypełnienie się proroctwa Izajasza:
"Trysną zdroje wód na pustyni i strumienie na stepie. Spieczona ziemia zmieni się
w pojezierze, spragniony kraj w krynice wód." (Iz 5, 6-7)
Z całego serca błogosławię Wam w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego! Amen!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz