"Ziarnem jest Słowo Boże, a Siewcą jest Chrystus" - Zwiastunowi z Gór - zaproszenie do kościoła Wszystkich Świętych w Kórniku.

(Mt 13, 1-23) Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu.

I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami: "Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedne ziarna padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na grunt skalisty, gdzie niewiele miały ziemi i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz, gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, 

a ciernie wybujały i zagłuszyły je.

Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedne stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niechaj słucha!"

Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: "Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?"

On im odpowiedział: "Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane i w nadmiarze mieć będzie, kto zaś nie ma, temu zabiorą nawet to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że patrząc, nie widzą 

i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. 

Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza: 'Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie; patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił.'

Lecz szczęśliwsze oczy wasze, że widzą i uszy wasze, że słyszą. Bo, zaprawdę, powiadam wam - wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli 

i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli.

Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha Słowa o królestwie, 

a nie rozumie go, przychodzi zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu.

Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze.

Posiane na grunt skalisty oznacza tego, kto słucha Słowa i natychmiast z radością je przyjmuje, ale nie ma korzenia i jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie 

z powodu Słowa, zaraz się załamuje.

Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha Słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają Słowo tak, że zostaje bezowocne.

Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha Słowa i rozumie je. On też wydaje plon - jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny."

Serdecznie witam wszystkich Czytelników na początku lata, w lipcowym, pięknym czasie wypełnionym zielenią i świergotem ptaków, brzęczeniem pszczół, przesyconym paletą cudownych barw rozkwitających w każdym zakątku kwiatów i mnóstwem słodkich, miodnych zapachów lipowych, akacjowych i tysiąca innych, których nawet nie da się określić, przypisać do konkretnych ziół, krzewów, traw i kwiecia wypełniających łąki, trawniki, klomby, lasy... Wszystko wokół tętni życiem i rozprzestrzenia się ogromem piękna - świat przepełniony jest żywymi dziełami sztuki zaprojektowanymi i wykonanymi przez Najwspanialszego Artystę, niedoścignionego w rozmachu, w szafowaniu tymże pięknem, obdarowującego każdego człowieka bez wyjątku Stwórcę... 

Na każdym kroku czekają na mnie Twoje dary, Panie! 

Jakże dziękować, jak Cię wielbić, Boże!

W lipcową sobotę wieczorem i przez całą niedzielę - 11 i 12 lipca - zapraszam na spotkania ze mną i z moją książką, "Zwiastunowi z Gór", do niezwykle ciekawego miejsca - do kościoła pod wezwaniem Wszystkich Świętych w Kórniku koło Poznania. 

Ogromnie się cieszę z możliwości pobytu w tym historycznym miejscu i dzielenia się świadectwem w świątyni uznanej za Pomnik Historii, znajdującej się na terenie zamkowym należącym do rodów Działyńskich i Zamoyskich.

https://parafiawszystkich.pl/historia/

https://parafiawszystkich.pl/wladyslaw-zamoyski/

https://parafiawszystkich.pl/pomnik/

Pod koniec każdej Eucharystii będę dzielić się świadectwem osobistych spotkań z Ojcem Świętym Janem Pawłem II, które miały miejsce w Castel Gandolfo i w Rzymie podczas Pierwszej Oazy Rzymskiej III-go stopnia, która odbyła się w sierpniu 1979 roku na zaproszenie i z czynnym udziałem naszego Papieża.

Postaram się przybliżyć tamten cudowny czas. Opowiem krótko o wartościach, jakie czerpaliśmy z bliskiego kontaktu ze Świętym Janem Pawłem Wielkim - z każdego gestu, słowa, wzruszającego i rozradowanego uśmiechu, z uważnego słuchania, przytulenia...

Po Mszach Świętych zapraszam do stołu z książkami. Z przyjemnością porozmawiam, odpowiem na pytania, wysłucham. Będę także podpisywać książki.

Wszystkich gorąco pozdrawiam :))) Do zobaczenia w Kórniku :)            Joasia Jurkiewicz

Ojciec Święty Jan Paweł II - "TRYPTYK RZYMSKI" fragment - 2003

                          I STRUMIEŃ

           Ruah

                                                                                     Duch Boży unosił się nad wodami...

ZDUMIENIE

Zatoka lasu zstępuje

w rytmie górskich potoków

ten rytm objawia mi Ciebie,

Przedwieczne Słowo.

Jakże przedziwne jest Twoje milczenie

we wszystkim, czym zewsząd przemawia

stworzony świat...

co razem z zatoką lasu

zstępuje w dół każdym zboczem...

to wszystko, co z sobą unosi

srebrzysta kaskada potoku,

który spada z góry rytmicznie

niesiony swym własnym prądem...

- niesiony dokąd?

Co mi mówisz górski strumieniu?

w którym miejscu ze mną się spotykasz?

ze mną, który także przemijam -

podobnie jak ty?

(Pozwól mi się tutaj zatrzymać -

pozwól mi się zatrzymać na progu,

oto jedno z tych najprostszych zdumień).

Potok się nie zdumiewa, gdy spada w dół

i lasy milcząco zstępują w rytmie potoku

- lecz zdumiewa się człowiek!

Próg, który świat w nim przekracza,

jest progiem zdumienia.

(Kiedyś temu właśnie zdumieniu nadano imię "Adam").

Był samotny z tym swoim zdumieniem

pośród istot, które się nie zdumiewały

- wystarczyło im istnieć i przemijać.

Człowiek przemijał wraz z nimi

na fali zdumień.

Zdumiewając się, wciąż się wyłaniał

z tej fali, która go unosiła,

jakby mówiąc wszystkiemu wkoło:

"zatrzymaj się! - masz we mnie przystań"

"we mnie jest miejsce spotkania

z Przedwiecznym Słowem" -

zatrzymaj się, to przemijanie ma sens"

"ma sens... ma sens... ma sens!"

ŹRÓDŁO

Zatoka lasu zstępuje

w rytmie górskich potoków...

Jeśli chcesz znaleźć źródło

musisz iść do góry, pod prąd.

Przedzieraj się, szukaj, nie ustępuj,

wiesz, że ono musi tu gdzieś być -

Gdzie jesteś, źródło?... Gdzie jesteś, źródło?!

Cisza...

Strumieniu, leśny strumieniu,

odsłoń mi tajemnicę

swego początku!

(Cisza - dlaczego milczysz?

jakże starannie ukryłeś tajemnicę swego początku).

Pozwól mi wargi umoczyć

w źródlanej wodzie

odczuć świeżość,

ożywczą świeżość.